Volg de Watergeus op facebook
Sjanie Geus
spacer image
Weblog van De Watergeus
spacer image
spacer image
Impressie van hotel restaurant De Watergeus

Dinsdag 17 januari 2017

To freeze or not to freeze? That’s the question.

Doodeng: komt er ijs of niet? Het weerbericht is best aardig maar of het vriezen doorzet? We staren tegen de avond nog eens serieus naar de plas en zien met eigen ogen het ijs ‘groeien’. Niet zo snel als we zouden willen, maar, het groeit. Er is geen wind, geen zuchtje zelfs, dus alles is voorhanden om morgenochtend wakker te worden met een ijsplaat die schittert als glas. ‘Freeze baby freeze’, fluisteren we en we duimen. De zon gaat onder in een nest…

Toch werken we het draaiboek, dat uit 2009 stamt, bij. De www.plassentocht-nieuwkoop-noorden.nl leert ons dat er van ‘78 tot ‘82 gewoon elk jaar een tocht was. Daarna ’85, ’86 en ’87 en toen kwam de klad er in ’91 en ’96 en ’97 (elf stedentocht op 4 januari) en ja, ja, 12 jaar later, in 2009 werd er weer een tocht geschaatst.

Weliswaar waren de ijsmeesters in 2012 ook voor de steiger en de paaltjes om de tocht uit te zetten werden hier en daar al voorzichtig geslagen… Maar helaas; als de dooi invalt, valt ie ook echt in. Liepen we op een zondagnacht in 2009 nog met een omweg via de Maarten Freeke Wije van Noorden over het ijs naar huis, op maandagochtend werden we wakker met 1 cm water op de plas. Ongelooflijk hoe snel dàt gaat en zo werd het ‘m in 2012 ook nét niet.

Enfin, het draaiboek ligt klaar, de schaatsen zijn geslepen. Als eersten verwachten we de ijszeilers want zo gaat het immers ‘altijd’. We zijn er klaar voor en houden jullie met plezier op de hoogte!

ijs

kraam
 

 




 

Januari 2016

Het is wat: goede voornemens. Ik doe er weer een paar en eentje is: een blog. Eerder verteld hoor daar niet van, maar, het voornemen en de eerste uitvoering daarvan is er.

Begin ik direct met Groot Nieuws! 'Een otter gesignaleerd in de Nieuwkoopse Plassen'. Zo, dat is geinig. Want ze zijn echt leuk: otters. Wordt het nog leuker naar Nieuwkoop/Noorden af te reizen. Maar goed die otter zul je waarschijnlijk niet zien. De plas en de rietkragen met al die prachtige kleuren wel. Ook leuk en in ieder geval mooi! In alle jaargetijden, dat moet gezegd.

Zo, dat was de intro. Wat hield ons tijdens de Kerstvakantie bezig? Ach, van alles waar ondernemers zich op dit moment mee bezig houden. Moeten we dit? Moeten we dat? Of blijven we maar gewoon gaan voor kwaliteit? Ach we vermoeien u er niet mee, maar, het zijn spannende tijden laten we het maar zo zeggen.

Waren er nog leuke dingen? Nou zeker: de doos! Zelfs dozen in dit geval… Traditiegetrouw een doos op Kerstavond! Samen met Rien en Ingrid van de zalm staken we onze neuzen in de doos van de Gieser Wildemannen… ja, ja! Je moet wel even zelf een oventje hebben en een gaspitje, maar dan heb je ook wat. In de doos: kreeft, ree, rode kool, pâté, Gieser Wildemannen (niet dé!) en nog wat heerlijke zaken die een Kerstmenu feestelijk maken. Je kunt heel gemakkelijk tegenover je gasten doen of je zelf gekookt hebt. Super uitvinding zo'n doos met de Kerst. In het verleden proefden we van grootheden als Sergio Hermans en Ron Blaauw. Niks mis mee.

Maar… er kwamen ook andere dozen. Van Hello Fresh (www.hellofresh.nl). Vol met ingrediënten voor drie warme maaltijden. Vraag me niet waarom ik die bestelde het zal ongetwijfeld een enorme nieuwsgierigheid van mijn kant zijn geweest. Wat zit er in en hoe moet het? Dozen naar mijn hart. Gezond, vers, duidelijk en je kunt het zo lekker maken als je zelf wilt. Het kookboekje erbij is duidelijk. Je bent nooit veel langer dan 30 minuten bezig en – en dat vind ik belangrijk – je blijft gewoon zelf koken. Geen voorgekauwd prakkie uit de schappen van eoa grootwinkelbedrijf wat stijf staat van de verdachte toevoegingen, maar gewoon verse groenten, piepertjes, stukje vis, stukje vlees en vegetarisch. Ja vegetarisch! Je gaat zelf maar kijken op hun site en in alle eetbladen zit wel een kadobon van 20 euro zodat je echt kennis kan maken met hun werkwijze. Ze hebben trouwens ook nog een fruitbox en alles wordt 's avonds afgeleverd op een tijdstip wat jou uitkomt. Ideaal voor mensen die veel te druk zijn om boodschappen te doen, niet goed ter been zijn of wat dan ook. Ieder ander die tijd zat heeft om de bakker, de slager en de groentenman aan te doen blijft dat natuurlijk heel gewoon doen want dat is het aller lekkerst! En in ieder geval is het beter dan eten uit de muur, ook al moet je echt wel zo af e toe even een vette bek halen…

Ja, die afwas blijft, dat's naar maar dan kun je jezelf wel weer op een andere manier verwennen: De Watergeus. Het is maar een idee…




 



19 oktober 2015


Heerlijk jachtseizoen.

Alhoewel er natuurlijk al vanaf half augustus wilde eendjes op de kaart staan verwelkomen we in De Watergeus het  jachtseizoen met open armen. De natuur helpt gelukkig ook een handje mee. De wind giert om het huis, de regen kletst tegen de ramen, de open haard brandt en het is tijd dat we ons druk maken over de wildkaart. Oude menu’s worden geraadpleegd, kookboeken opgeslagen en er wordt eens stiekem naar me gekeken want tenslotte heb ik tegenwoordig een jachtakte. Alsof het daar allemaal vandaan moet komen…

Ach ja, de jachtakte! Na een winter lang studeren op watervogels, haarwild, wet en regelgeving, wapens en munitie, jachtveldkennis en -beheer, schadebestrijding etc. kwamen de gedragsregels aan bod. Veilig omgaan met het geweer en weidelijkheidsnormen. Nee, je moet niet denken dat het je aan komt waaien. Dacht ik altijd dat er één eend bestond, kan ik er nu twintig benoemen. Dacht ik dat je, als je maar een beetje land had, hazen kon gaan schieten weet ik nu dat er nogal wat voorschriften zijn en dat er van je verwacht wordt je land naar behoren te onderhouden. En dat is niet alleen onkruid trekken en  een beetje schoffelen kan ik je vertellen. Nee, je bent niet zomaar een jager en dan heb ik het nog niet eens over de kleiduiven die ik, in de aanloop naar het jachtdiploma, verspeelde!

De grote vraag wordt nu natuurlijk of er wild uit eigen jacht komt. Nou, ik ben nog een beetje voorzichtig. Ik begin eerst maar eens met, in het kader van de bestrijding, een gans te schieten (wat trouwens ook heel lekker is). Die ganzen zijn zo pienter, als je maar een centimeter beweegt, zien ze je en slaan ze naar links of rechts af. Of ze geven gas en vliegen veel te hoog over. Ach ja, ben je toch wezen jagen…hoefde je niet te schieten…

Genoeg over de jager, aandacht voor de koks! We denken aan roodpoot patrijsjes met zelf geplukte rozenbotteltjes. Aan hert met in de saus vlierbessenmarmelade  en een beetje cacao. We vergeten natuurlijk onze beroemde zuurkool met fazant niet en diegenen die afgelopen zomer zo graag reebok met kersen aten? Kersen zijn er niet meer maar ree bereiden we met liefde. Met knapperig gebakken spätzle en gestoofde snijbiet, al is dat niet meer uit eigen tuin. Natuurlijk maken we weer grote potten ganzenrilette zoals verleden winter, maar ik vrees wel dat die ganzen heel gewoon bij de poelier vandaan zullen komen!

Kortom. De haard brandt. Er is wild in huis en er liggen mooie bijpassende wijnen in ‘het wijnhok’. We heten u van harte welkom. Het is een heerlijk najaar in De Watergeus!



jacht





10 augustus 2011


Het is zomer! Een beetje buitengewone zomer, zoals ie nu eenmaal soms is. Onvoorspelbaar zullen we maar zeggen. Gelukkig komen de ‘gewone’ restaurantgasten in grote getale aanzetten. Wat moet je ook anders dan lekker eten en drinken in zo’n zomer? Maar met de ‘bootjesmensen’ gaat het er heel anders aan toe. Er wordt net zo hard gereserveerd als geannuleerd. ‘Buiten móet’; het is tenslotte augustus. Langzamerhand raken we gewend aan telefoontjes die van: ‘mijn gasten hebben afgezegd want Paulusma voorspelt niet veel goeds’, tot: ‘je denkt toch niet dat ik in de regen in die rotsloep van me ga zitten!’, variëren. We annuleren kamers en tafels want bescheiden pogingen ‘schippers’ in een auto te laten stappen, ipv in hun boot, worden lang niet altijd positief ontvangen en dat is een understatement…

We verhuren elk jaar ook, ter verhoging van de zomervreugde, graag onze fluisterbootjes en maken met veel plezier picknickmanden maar de agenda is dit jaar één grote ravage van verzetten en nog eens verzetten, van afbellen en van verwijten want ja, we hebben natuurlijk even met de weergoden gebeld: ‘geen mooi weer dit jaar alsjeblieft, lekker veel wind en vooral veel regen en grijs…windstil grijs…houden we ook wel van…!’ Ach ja, het is wat, maar om nu te zeggen dat het een saaie zomer is? Nee, bepaald niet!

De telefoon gaat: ‘Ja, sorry hoor, ik ga het voor de derde keer verzetten! We komen niet dinsdag maar volgende week zaterdag, dan ziet het er beter uit!’. Ach ja, natuurlijk joh, als je nu denkt dat Paulusma zo ver in het regenachtige koffiedik van deze zomer kan kijken. We doen nog een poging het gezelschap de Albert Adriaan in te krijgen want tenslotte zit je dan droog en is dat het schattigste scheepje van Nieuwkoop, maar nee, ‘Piet Paulusma heeft gezegd… ‘. Voordat we ons er echt druk om kan maken klinkt het volgende telefoontje: ‘We komen morgen hoor en gaan hoe dan ook varen. Ja, ja, die acht personen picknickmand nemen we ook mee, als ik mijn oren naar deze zomer moet gaan laten hangen kom ik nergens…’. Oh, goed, er wordt windkracht 7 voorspeld en 8 millimeter regen… een man naar mijn hart en tevreden leg ik de hoorn neer! Desnoods steken we de haard aan en zetten we ze er met hun mandje voor want ook dat is al gebeurd dit jaar.

Het is zondag en onze twee fluisterboten liggen aan de steiger. Er staan echt grote golven en we leggen er nog een touwtje bij. Zes Belgische hotelgasten gaan na het ontbijt het avontuur aan en gewapend met paraplu’s, koffie en iets lekkers duwen we ze af. Er komt waarachtig een zonnetje om de hoek kijken. Ik denk nog maar even niet te erg aan ‘de man naar mijn hart!’ wiens picknickmanden we gaan maken. Goed, het is nog geen twee uur maar er wordt toch maar even met Rien Tatje, de schipper van de Adriaan, gebeld: ‘zou je eventueel, als het toch gaat regenen, de motoren van het Albert Adriaantje aan kunnen slingeren?’ Programma’s worden in huize Tatje weer eens gewijzigd want ja, je wilt de helden van deze zomer natuurlijk niet teleurstellen en varen in de Albert Adriaan is bepaald geen straf, al giert het van de regen! Met plezier beginnen we aan de picknickmanden. We maken rilette van gerookte zalm, snijden de runderlende, zoeken lekkere kaas uit en smeren de broodjes. We doen een extra flesje wijn in de mand en hopen vurig op zon! Tussendoor duiken de Belgen weer op. Kleur op de wangen. ‘Het is droog gebleven en wat is het hier prachtig!’ Ze vertrekken met de herinnering aan een stukje schitterend Groen Hart.

Dan is het twee uur. Je begrijpt het, het stort van de regen, schuimkoppen op de plas. Rien Tatje zit achter het stuur van onze redder in nood: Albert Adriaan. Het is ff kostbaarder dan een fluisterboot maar toch. Ik tuur door de regen en zie acht hoofden boven de ruitjes van het salonbootje uitsteken. De eerste fles wijn gaat rond. Langzaam beslaan de raampjes een beetje en met een mooie schuimsnor zie ik het schip richting Nieuwkoop koersen om vervolgens tegen een uur of vijf aan alle kanten tevreden en voldaan weer aan te meren. Stomend van plezier, want wat kun je toch een ongelooflijke pret hebben op die prachtige Nieuwkoops Plassen… Als je maar een held bent!



13 augustus 2010

Eindelijk weer eens tijd, of is het zin?, voor een nieuw verhaaltje. Die prachtige voornemens die we hebben: van elke maand een nieuwsbrief, elke maand iets geinigs op de weblog, elke maand een recept, nou vergeet het maar… Het is eigenlijk net zoiets als altijd ′morgen ga ik aan de lijn´… Gebeurt ook niet. En de tijd… waar vind je de tijd?

Enfin, de jongens en meiden allemaal op vakantie geweest en heelhuids terug gelukkig! Het hotelletje in de tussentijd goed gedraaid, de bootjes elke dag in de verhuur en de picknickmanden waren niet om aan te slepen. De keuken weer eens uitgesopt en alle kasten schoongemaakt, naar een kookles in het Spinhuis van Jonnie Boer www.librijesatelier.nl. Ja, ja, en dan af en toe in de zon dan kom je die drie weken wel door. En wat een heerlijk weer was het!

Midden in dat heerlijke weer met zo’n 35 graden op het parkeerterrein kwamen de nieuwe stoelen! Ja, weer Lloyd Loom (en dat is GEEN riet) omdat dat nu eenmaal een duurzaam gefabriceerde stoel is en vreselijk lekker zit. De meneer van de vrachtwagen die volgepakt zat met die 122 stoelen van ons was niet blij, want ja, grint voor de deur en dan een pompwagen om je stoelen naar binnen te verschepen werkt niet echt… Laten we stellen dat het nog net geen schermutseling werd tussen de chauffeur en ondergetekende en dat was wel zo prettig want de gemoederen waren met het aantal graden boven nul al genoeg verhit.

Goed, met kunst en vliegwerk hebben we die vrachtwagen leeg gehaald en de stoelen uitgepakt met de, zeer gewaardeerde, hulp van buurt- dan wel eilandbewoners, opgepiepte jongelui die zich toch zaten te vervelen en ander gespuis. Je wilt niet weten hoe zo’n stoel verpakt zit en wat voor een berg afval je er van hebt maar gelukkig nam de papierafvalman ook het plastic mee. Dit tot grote vreugde van Sjaan, die zich overigens wel afvroeg of het dan toch waar is dat alle gesorteerde afval op één hoop komt…

Het leek allemaal een klus zonder eind, maar eerlijk is eerlijk voor de middag stond alles op zijn plek en waren ook de oude stoelen opgeslagen (en nu gelukkig ook verkocht)! Het ziet er mooi uit al is wel duidelijk dat er nu weer gespaard moet worden voor een nieuwe vloerbedekking… ja, ja, het leven van een horecamens…

We draaien nu alweer een paar dagen op volle toeren en genieten van het mooie weer en vooral de prachtige avonden die we deze zomer hebben. Als het nu een beetje mooi weer blijft en er komt een Indian Summer achteraan dan komt die vloerbedekking ook een stuk dichterbij…

 
stoel



 

8 juli 2009


Hamburger
Er komt een mailtje binnen van mijn Zwitserse zuster. Nu mailt die niet zo vaak dus ik ben nieuwsgierig. ‘Kijk even op de site van je favoriete restaurant in Ascona (www.seven-ascona.ch), ze zijn er niet wijs!’ Nu ben ik gek op sites van collega’s en zeker als ze iets geks te melden hebben. Ja hoor: “De duurste hamburger ter wereld”, luidt het nieuws. Nu heb ik ook al eens een hamburger voor 250 dollar op een kaart zien staan, eentje waar je absoluut je tanden niet in wilde zetten want zo lekker klonk ie niet, maar deze ‘Hamburger Golden Rush’ is van een andere orde. Een gedeelte van de prijs dient een goed doel, welk, heb ik nog niet uitgevonden, maar zo’n goede doelen excuus is natuurlijk altijd leuk. En als je leest hoe die hamburger in elkaar steekt, tja, dan…

Het ons zo vreselijk bekende kleffe broodje behorend bij een hamburger is in dit geval een briochebrood van Macadamia! Wat bij mij weliswaar grote vraagtekens oproept, hoe dat te bakken, maar waar ik me wel wat bij voor kan stellen, ‘oef, lekker!’ Enfin, heb je je macadamiabroodje kunnen bakken, doe dan het volgende:

Plakje briochebrood met foie gras beleggen, erop een sneetje brioche met zure room en zwarte truffel, hierop Pata Negra met jonge blaadjes sla uit het hart van zo’n lekkere vette krop, (stel ik me voor)! Dan nog wat Waqyu entrecôte die heel even boven en onder dicht geschroeid is (en niet gehakt of, nog erger, doorgedraaid), dan weer een schijfje brioche met Lardo di Colonnata (weet je hoe lekker dat is??) met, het kan niet op, in Cognac Louis XIII gemarineerde truffel, Crescine Giapponese (weet werkelijk niet wat dat is) en een kwartel ei, peper uit de Vallemaggia  en ‘on top’ wat plakjes bladgoud.
Nu ga ik, toevallig, met mijn zuster van daar en mijn dochter op 1 augustus bij Seven Ascona dineren en ik zocht nog een adresje voor een eenvoudige lunch. Ik heb ook een meevaller van € 500 en een snelle rekensom vertelt dat, dat, dus € 58 te weinig is voor drie van die ‘Golden Rush’ exemplaren. Tjeh, waar je je al niet druk over kunt maken. Ik leg het probleem voor aan de Zwitserse zuster: ‘Ben je gek, ik wil daar niet gespot worden met dat ding voor mijn neus, ik ga wel snorkelen voor de steiger daar en kijk hoe jullie dat ding naar binnen werken. Mijn dochter aarzelt en vraagt zich grijnzend af of haar leven niet aanmerkelijk verrijkt gaat worden na zo’n hamburger-experience en ik watertand alleen maar en denk ach, er gaan van elke hamburger ook nog 110 Zwitserse franken naar een goed doel, moet kunnen, zitten we eigenlijk alleen maar goed te doen.

Tja, ik kan er lang en kort over dromen, hij kan toch niet tegen mijn eerste hamburgerervaringen op, tig jaar geleden! Als we met vakantie gingen was de eerste stop ergens bij Zevenaar in de buurt, ’s ochtends om half zeven al. We zoefden dan over de eerste ‘autobahn’ in Nederland en ter hoogte van Arnhem begonnen we al  te gillen: ‘Warme Wimpy, warme Wimpy!’ want zo heetten ze toen nog, het woord hamburger moest nog uitgevonden worden in Nederland. Ons gegil zat stopte mijn vader en aan een grote grillplaat gezeten werd dan, voor je neus, je hamburgertje gebakken, met ringetjes ui en ook het broodje kreeg, aan de binnenkant, een kleurtje mee. Ketchup (wat thuis bij de verboden artikelen behoorde) er op. Het rook lekker, het was lekker, het was vers en het broodje knapperig! (Nee, ik laat geen kritische geluiden horen…) Bovendien, niet geheel onbelangrijk voor pa, de tweede kop koffie was gratis!

Deze hoogst culinaire ervaring rijker stapten we dan weer in de auto en vervolgden onze weg…de vakantie was dan pas echt begonnen!
Mocht onze week Zwitserland opgevrolijkt gaan worden door het verorberen van een exorbitante burger laat ik de ervaring zeker weten, maar, mocht je in de buurt van Ascona komen, doe Seven aan! Er is een Seven easy, een Seven Asia, een Ristorante Seven en een Seven Sea Lounge. Te gek gelegen aan een van de mooiste meren in Zwitserland en nee, het is er niet vreselijk duur, maar wel ontzettend lekker.

En mocht je soms zelf voor gaas gaan met die hamburger dan stel ik me voor dat je daar aan de oever van het Lago Maggiore zit, voetjes in het water, een bloedmooie ober, een verschrikkelijk lekker glas Merlot Bianco uit de buurt en precies de juiste lounchemuziek. ‘…e allora’, zoals een krant ter plekke schreef, ‘buon appetito: auguratevi solo che, mentre gustate queste leccornia, nessun rompiballe vi chiami sul cellulare!’, wat , door mijn zus vrij vertaald, zoveel betekent als: ‘eet smakelijk en dan maar hopen dat je tijdens het verorberen van dit lekkernijtje niet door eoa druiloor op je GSM gebeld wordt!’


 

9 januari 2009

IJS!
Het is midden in de nacht en voor de eerste keer deze vorstperiode hoor ik het ijs op de plas 'zingen'. Het is een geluid wat niet te omschrijven is.  Je zou het één keer in je leven moeten horen.

Ik stap uit bed en zet mijn raam wagenwijd open. Mijn pup kijkt verstoord op vanuit haar bench en ik zie haar denken: 'wat nu weer? 't Is hier maar 3 graden moet het nu ook nog onder nul?' Ja, dat moet, en weer hoor ik dat prachtige gekraak, dichtbij nu, en het zingt de hele plas over. De kleine pup luistert met een scheef koppie. Ik kijk nog eens naar de plas en bedenk dat we terstond, het is half vier, naar buiten moeten want het is ook nog eens bijna volle maan! We stappen de door de maan verlichte nacht in, het is prachtig en terwijl we op de punt van de steiger genieten van de kou en de schoonheid van de nachtelijke natuur luisteren we naar het ijs. 't Kleine hondenhoofdje draait nieuwsgierig naar links en naar rechts; wat is dat toch voor een geluid?
Het bed is heerlijk warm als ik er om vier uur weer in stap.

Zes uur: het hondenmormel neemt revanche en ik ren met haar naar buiten. Terwijl ze in de tuin rondscharrelt staar ik verbaasd naar de maan. Hij hangt nu boven de polder, rood en groot, heel groot. Met de pup achter me aan ren ik met camera en al naar de dijk om die ondergaande maan te bekijken en er een fotootje van te maken wat overigens maar matig lukt. Wat een natuur zeg!

Inmiddels is het tien uur, de zon is op, dik honderd foto's zijn gemaakt. Het ijs is niet het allermooiste ijs wat je kunt hebben, dat hadden we afgelopen dinsdag. Maar toch, de eerste schaatsers zijn er, de chocolademelk en erwtensoep staan op, de dikke brokken zijn gebakken en het vuur onder de pot met de glühwein aan de driepoot gaat aan. We kibbelen over de prijzen die we moeten rekenen. We blijven tenslotte Watergeuzen en willen, ook op het ijs, onze kwaliteit handhaven. 't Is even rekenen maar we komen er uit en we beginnen een schitterende dag; vrijdag de 9de januari 2009: onwaarschijnlijk mooi! En onwaarschijnlijk leuk met een schaatsweekend voor de boeg, een schaatstocht voor de deur en die idioot grote pannen chocolademelk en erwtensoep op het vuur.

Goed.

Dit schreef ik dus vrijdag de 9de en als ik dit schrijf is het alweer een week later. Het werd geen 'gewoon' schaatsweekend en het werd een 'onwaarschijnlijk' schaatsweekend waarbij duizenden mensen langs schaatsten en ook ergens tussen de 4200 en 4500 mensen de Watergeus 'aandeden' op een of andere manier. Je bedenkt van alles maar natuurlijk helemaal nooit dat er zoveel enthousiastelingen op de schaats springen. We doen wat we kunnen, we zetten liters en liters zelfgemaakte chocolade weg en uiteindelijk maken we de laatste pan met echte couverture van Callebaut, chocolade die je alleen voor je allerbeste desserts gebruikt...Tja, de cacao is op en ook in het hele dorp niet meer te vinden. Wat betreft de erwtensoep worden we een keer uit het tekort geholpen door de slager en een keer door de groentevrouw, want ja, ook zij zijn van echt vlees met echte groenten, erwten en spliterwten soep aan het koken. We lachen wat af met z'n allen maar ijs zien we vanuit de keuken niet of nauwelijks en we zijn blij dat er zoveel foto's worden gemaakt door buren en gasten die met plezier worden gemaild en bekeken.

Als ik zondag aan het eind van de dag zelf ook eens op het ijs ga kijken proef ik nog net iets van het sfeertje, wat ontzettend leuk en wat een geweldig weekend hebben we achter de rug. Als alles opgeruimd is gaan we nog even met z'n allen naar de kroeg en Coen van 't Leeuwtje heeft het ook helemaal naar zijn zin. Mensen met de schaatsen nog aan, met rode hoofden van de buitenlucht of drank, daar wil ik even vanaf zijn, zingen uit volle borst mee met de opgetrommelde dj's die ook elk jaar het schaatsen in de tent bij Coen tot een feest maken! De biertjes tikken er aardig in en voor we het weten zitten we ook met een rode kop en brullen met André Hazes mee.

Als ik met mijn dochter over het ijs in het maanlicht terug loop nemen we het geheel nog eens door. Namen vliegen voorbij van mensen die op het ijs aan de koek en zopie gingen. Ik heb ze niet gezien, jammer, maar ik heb tenminste duizenden erwten bekeken en dat doe je ook niet elke dag. En we bedenken dat met name de mensen (vrijwilligers) van de ijsvereniging een titanenklus hebben geleverd. Alle hulde, want ondanks de enorme toevoer van auto's hadden zij samen met de politie op een of andere manier de boel aardig onder controle met eenrichtingverkeer en weilanden als grote parkeerplaatsen. En na de ijspret zagen we ze 's avonds de hele route nog eens rijden, speurend naar eventueel achter gebleven onfortuinlijke schaatsers of andere zaken waarvan je denkt: dat moet hier even aan de kant.

Als ik op maandagochtend om half acht uit het raam kijk ligt er een centimeter water op het ijs, het waait hard en daardoor is het zuur. Mijn stiekeme idee zelf nog even de ijzers onder te binden gaat in 'het water op' en dat is misschien maar goed ook zo'n wereldwonder ben ik nu ook weer niet op de schaats. We ruimen de laatste spullen op en verzamelen achtergebleven, wanten, sjaals, jassen, een slee, een babybeker, allerlei niet bij elkaar passende schaatsbeschermers en bellen het verhuurbedrijf dat de kraampjes ook weer opgehaald kunnen worden. En we schrijven een nieuw draaiboek want we hebben veel geleerd van onze 'fouten'  maar wie had in de verste verte gedacht dat er zo veel meer mensen dan  in 1997 op de schaatst zouden springen?
Het was leuk! Hartstikke leuk en we gaan in ieder geval dit jaar nog een keer schaatsen: bij Coen van 't Leeuwtje op zijn nepijsbaan met oesters en Prosecco t.b.v. Kika en wel  op vrijdag de 13de (!) februari dus hou de website in de gaten!

ijs

ijs

ijs

 


 

December 2008

De doos van Ron!
Het loopt tegen Kerst. We zijn die dagen inmiddels al weer jaren dicht en hangen altijd op de bank met de beeldcrypto van de Elsevier. Kun je dagen mee bezig zijn als ie een beetje moeilijk is en het is een soort gewoonte geworden.  Mijn dochter, die zich wat meer met de sociale kant van kerst bezig houdt dan ik, vraagt 'Ga je nog een beetje mensen uitnodigen en koken  ma tijdens Kerst?' Ik denk even na en antwoord kort doch krachtig 'nee'! Er wordt bedenkelijk naar me gekeken en verzachtend zeg ik er achteraan: 'nou, misschien een beetje'. En 'een beetje' werd het, zo niet een heel klein beetje terwijl we uiteindelijk toch in totaal 17 mensen te eten gaven. Maar dat wisten we toen nog niet.

Wat hadden we gedaan? We bestelden 4 'afhaalmenu's' bij Ron Blaauw in Ouderkerk en verheugden ons er enorm op. Met wie we dat op gingen eten? Daar hadden we geen flauw benul van. 'Het komt wel op joh!' zeiden we tegen elkaar.

Op kerstavond tegen vijven melden we ons bij Ron Blaauw. Een grote doos met  in onze ogen ontelbare kleine doosjes, pakjes en spuitzakjes met lettercodes en een heel leuk boekje waarin precies geschreven 'hoe en wat' we moeten doen, staat klaar. Zelfs een alarmtelefoonnummer ontbreekt niet.'Even vragen naar Menno', roept een van de koks en ik denk 'ja, ja, Ron ziet me aankomen'. 

We krijgen een lekkere kop koffie en vergenoegd stappen we de deur uit met de doos onder de arm. 'Tja', zegt een meneer terwijl hij me met minderwaardig blik  aankijkt, 'je zult maar niet kunnen koken, dan moet je wel!', 'Ha', lach ik 'daar zult u nog raar van opkijken...!' Het is wel duidelijk deze man heeft helemaal niets op met vrouwen die niet kunnen koken en hij kijkt ons wat meesmuilend na.  Gniffelend stappen we in de auto.

Omdat we toch onderweg zijn gaan we voor een snelle borrel naar vrienden die zich drie slagen in de rondte hebben gewerkt met het roken, verpakken en verzenden van hun wonderbaarlijk lekkere zalm : Bawykov® Zalm . We denken ze nog aan te treffen in de rokerij maar ze zijn al thuis en Ingrid verzucht: 'ik heb drank zat maar niets te snoepen'. 'Oh joh, geen probleem we hebben de doos van Ron achter in de auto'. En terwijl het eerste glas witte wijn wordt ingeschonken komt de kartonnen doos midden op tafel. Vier hoofde verdwijnen er nieuwsgierig in en wat giechelend worden de doosjes van de amuses gepakt, want ja, dat zit er ook nog gewoon even bij: virtueel olijfje (vreselijk lekker), watermeloen met wasabi (heerlijk) en een niet te versmaden gazpacho. Ingrid zet kleine schoteltjes, vorkjes en mesjes op tafel. We steken van schrik de kaarsen aan, stoppen de karnemelk- en frambozensorbet die bij de dessert horen in de vriezer, en met de doos op tafel genieten we van de amuses. We lachen om het feit dat Ron misschien mooi aangeklede dames met dito heren aan met zilver gedekte tafels in gedachten had toen het kerst-afhaal-menu bedacht werd maar het kan dus ook anders, heel anders.

 'Goh, zullen we het eerste gerechtje ook maar opeten?' We halen het boekje er bij en geroosterde tonijn met een anjosviswafeltje (te lekker) met eiercrème en Franse kaviaar. Geen kinderachtig gedoe met die kaviaar en het gerechtje ziet er prachtig uit. We hebben daar zes doosjes voor nodig maar dan hebben we ook wat. Er wordt weer wijn geschonken. 'Nou jongens dan doen we de volgende ook!' We kijken in het boekje voor gerecht B:  Gebraiseerde bloemkool met lopende Pierre Robert, truffel (ook niet kinderachtig trouwens) en laurierboter. Nu moeten we even in de benen om de bloemkool te verwarmen en eigenlijk aarzelend maak ik het doosje van de bloemkool open omdat je gewoon weet dat bloemkool, als het maar even niet goed behandeld is, zo akelig kan gaan stinken. Sorry Ron, zo niet bij jou natuurlijk en ook Rien, meesterkok sinds 1989, (we zitten niet met de minsten aan tafel!!!)  is verbaasd en nog verbaasder zijn we over het geheel: heerlijk, origineel en het ziet er prachtig uit. Terwijl de tweede fles op tafel komt dan ook maar het derde gerecht. We zijn onder de indruk en zien de andere afhaalgasten met hun mede disgenoten al aan tafel zitten: prachtig gerechtje van kreeft met waterkers en zuring, geserveerd in een glas. Je moet de handleiding even goed lezen maar dan heb je ook wat zeg!

Het is inmiddels halverwege de avond en we moeten weg want onze pup van tien weken is al vier uur alleen. Doos onder de arm en naar huis. We vergeten het ijs uit de vriezer  mee te nemen en krijgen laat op de avond  een sms-je: 'we zitten aan de sorbets en die zijn me daar toch lekker!'

Thuisgekomen gaat de doos in de cel. Heel grappig gezicht vinden we: die lege koelcel met de vrolijke doos er in.

Het is eerste kerstdag er komt een vriendinnetje lunchen. We eten eerst gerookte Bawykov® Zalm: 'what else'? En ik denk aan het volgende Ron Blaauw gerecht. 'Zal ik even een gerechtje van fazant maken?' Dat is tegen geen dovemans oren gezegd en E1 met E2, E3 en E4 komt op tafel. Weer een prachtgerecht en ik denk: 'dat kan toch gewoon niet tot het eind zo lekker blijven?'

's Avond gaan we gewapend met doos en al naar een andere vriendin. Zij heeft fazant gemaakt en wij zorgen voor het voorgerecht!  'Jeetje mens wat heb jij dan bij je?' Ja, ja, moet jij maar even afwachten en er wordt een wondermooi bord gemaakt met noordzeetong en witte boontjes (eten we ook veel te weinig is gewoon te lekker eigenlijk!), een persillade op de tongfilet en scheermesjes er bij. En ja, Ron, ik steek natuurlijk achterdochtig mijn neus in die scheermesjes, ik blijf een kok, maar dat had ik dus niet hoeven doen en terwijl ik alleen maar vreselijke herinneringen heb aan scheermessen, zo hier en daar in de wereld geprobeerd (op één adres na trouwens bij Jenny van Asian Glories in Rotterdam ,daar waren ze fenomenaal lekker), verwarm ik ze heel kort en ze maken het gerechtje af. Alweer een feestje.

Het is tweede kerstdag: zeven mensen aan tafel, ik zeg mooi niets over dozen of wat dan ook. Ik heb als hoofdgerecht hert met rodekool, meer omdat we gek zijn op rodekool dan op hert trouwens. Mijn hoofd wederom in de doos en de pasteitjes van haas, bloedworst en ganzenlever lijken mij precies wat we erbij moeten hebben en, oh, wonderbaarlijk toeval, er zit een rodekooljus bij! En een ontzettend lekker spuitzakje met een crème van paddenstoelen. Ha, het wordt een topgerecht: 'lekker zeg die pasteitjes erbij en wat ziet het er mooi uit zo door de midden gesneden'. Ja, ja, ik vertel er niet bij dat ik er maar vier had en dat ik die ene helft, die dus teveel was, zelf al in de keuken opgegeten heb...akelig vak: kok...

En nog is die doos niet leeg! Volgende gang is een Tarte Tatin van peer met blauwschimmel en karnemelksorbet. Tja, die sorbet heb ik niet meer, maar nog wel een ander stukje kaas. De tarte tatins gaan weer doormidden en drie keer raden waar die achtste helft naar toe gaat...'Goh', zegt mijn vader, 'ik had wel zo'n heel taartje gelust' en kijkt me aan op die manier van: 'zeikerd... ' Ik tover dan ook maar heel snel de parade van patissier Mark Schimmel midden op tafel en serveer er een sterke kop koffie bij. Jaloers denk ik: 'Goh, Ron Blaauw je zou zo'n patissier aan de gang hebben'.

Als iedereen weg is en de afwas gedaan, staat daar midden in de keuken de doos. Ik steek mijn hoofd er nog één keer in. Leeg, hartstikke leeg, maar wat een plezier! En wat hebben we er van genoten.

Bedankt jongens daar in Ouderkerk!

doos

 

 


 

 

Augustus 2008 Alphen Culinair

'Zo, laten we het eens even over Alphen Culinair hebben', en met een grote zwaai gooit Sjaan de door haar verzamelde papieren en aantekeningen op de kantoortafel. De hele crew staart haar vanachter hun koffie afwachtend aan. Spannend!

Spannend? Ja, zeg dat wel!

'Wat moet ik me er nu precies van voorstellen?',  vraagt Sandra en Sjanie begint met een bloemlezing over de locatie en het fantastische park waarin de punttenten zullen komen te staan. Bomen, veel groen, mooi! In ieder geval zal het aan de plek niet liggen jongens, dat is voor zoiets de mooiste in de wijde omgeving. En als ze wijd zegt bedoelt ze dat ook! 20 km naar links, 30 naar rechts en ga zo maar door.

Foto's worden naar voren gehaald en plattegronden getoond. 'Nou wel piepklein zeg:  5 x 5 meter en moeten daar dan 6 statafels in en 12 krukken?',  ' Ja daar moeten 6 statafels in en 12 krukken ja'. ' En op dat terras dan?', ' Vier tafels en zestien stoelen'. ' Oh, dan zet je zeker de helft in het gras?', roept Dennis.  'Ben je nu helemaal dat terras is prachtig een soort vlonder of zo en je mag niet op het gras!'  Sjaan kijkt wat onbestendig in de rondte want echt goed geluisterd, naar het hoe en wat van het terrasje, heeft ze niet. 'Geen rotzooi naast je vierkante meters in ieder geval',  dat weet ze wel te melden.

Ze beginnen aan het begin: 'Je komt binnen over het terras, bloemen links en rechts, iets buiten zodat ze zien wat je verkoopt, en oh ja, het moet in ieder geval lekker ruiken'. ' Goed dan zijn ze binnen. Hoeveel kunnen er in dan?'  'Nou, weinig! 25 vierkante meter en statafels dan moet je echt je buik wel inhouden'. En ze maken veel plezier over mannen met grote buiken en vrouwen met brede heupen, och, och. 'Hoeveel werktafels hebben we en wat voor een apparaten?', vraagt de meest praktische van het stel en er komt een hele bloemlezing over ovens, waterpunten, koelkasten, vuilnisbakken en wat allemaal niet? Ze constateren dat er geen messen geleverd worden  en, ' dus moet je je moorden plegen met een vork jongens', roept Sjaan die van morbide grappen houdt. 'Hoezo we hebben toch glas?', dat is Cor, die houdt er ook wel van. 'Ha, ha, nee dat mag niet op straffe van het intrekken van de vergunning voor het geheel jongens'. Met afgrijzen staren ze naar de spreker en Sjaan tekent de meest afgrijselijke vorm van plastic wijnglazen... Tja, met Riedelwijnglazen in de kast en de lessen die ze net gehad hebben over bijpassende glazen bij de diverse druivensoorten valt het compleet stil . 'Kun jij dat de Geus? Inschenken in plastic met je vinologen diploma?' ' Ha, ha, ik zal wel moeten en Leni komt ook helpen dus dan staan er twee van die wijngekken met plastic!' Ja, je moet er tenslotte wat voor over hebben.

'Hebben we wel borden eigenlijk?' ' Ja, 400 van 17 cm doorsnee'. ' Oh, moet alles daar op?' 'Ja, hoeveel gerechtjes denk jij dan dat er verkocht worden?' Sjaan roept: ' ik doe voorzichtig: 500 per dag!' 'Meer', roept een ander. 'Nou 800 dan', en er wordt geknikt. Cor komt met de opmerking: 'In welke hoeveelheden verdeeld?'. Er ontspint zich een discussie die we niet gaan herhalen, maar, dat het moeilijk te voorspellen is zal geen nieuwtje zijn.  'Ja jongens, op is op hoor, op een gegeven moment, het is dan niet anders'. 'En als we overhouden?' 'Tja, dan lijden we verlies, zit de vriezer vol, moeten we wijn drinken in plaats van melk, gaan we naar de voedselbank, bejaardenhuis of wat dan ook'.
Aan het eind van de discussie vinden ze 400 bordjes niet veel, bedenken de bramen in het 'fantastische' glas te gaan serveren en gaan op zoek naar een disposable die mogelijk het aanzien waard is voor het voorgerecht.

Goed.

Ze hebben plastic. Ze hebben borden dan wel disposables. Ze hebben werkbanken, ovens en de hele mikmak. Nu de bestellijsten! Nou, dat is één grote rekentoestand en bovendien één grote gok. Maar goed, er zijn mensen die tenslotte op die manier hun geld verdienen. Een beetje gokken links en rechts kan echt geen kwaad.

'Zo, wie gaat er wel naar Alphen en wie niet omdat ze hier het fort moeten bewaken?' Sjanie blijkt familieleden en vrienden te hebben opgetrommeld die komen helpen. Ze komen allemaal werken tbv een goed doel. 'Geef ze allemaal een vaste taak, anders ben je voortdurend het wiel aan het uitvinden. En stuur elke dag dezelfde mensen hoe graag de anderen misschien ook naar Alphen willen!'

Personeel geregeld, eten geregeld, drank geregeld. Wat dan nog meer?

Nou PR. Want laten we wel zijn, het gaat om het promoten van je zaak. Hoe je het ook went of keert. Het is hartstikke leuk, ze doen graag mee, het is wat anders, het is spannend, maar in een gezonde economische situatie krijg je ook wat terug voor je inspanningen en voor het feit dat je je nek maar weer eens boven het maaiveld uitsteekt. Want dat doen ze allemaal op Culinair Alphen. Hun nek uitsteken. Het is de eerste keer, geen idee hoe Alphen reageert, geen idee hoeveel mensen er komen. Maar allemaal doen ze met veel plezier mee. De meesten doen zo'n evenement überhaupt voor het eerst en er is er in ieder geval minimaal eentje (Sjanie) die zelfs nog nooit zo'n culinair festival bezocht had!

Tja. PR dus.

AnneMarike van i am Grafische Vormgeving wordt opgetrommeld. Die ziet hééééél andere dingen dan eten en drinken en roept tegen haar moeder (Sjanie), 'maak even foto's van de plas, van de koks, van glazen wijn, van het terras, van de luchten, van, ja weet ik veel'. ' Doe ik als de zon schijnt', is het antwoord en, oh ja, ook zoiets: het weer! Onder aan de mee te nemen lijst komt nog te staan: paraplu's, parasols, dekentjes, zonnebrandcrème en eerste hulpkit bij wespensteken.

Foto's worden hoe dan ook gemaakt, al giert het van de regen. Teksten worden geschreven. Een PR-functionaris benoemd. Uren bivakkeren achter de computer is hun lot. Maar 't wordt mooi: die aankleding...en verder verklappen we niets.

Tenslotte wordt een piepklein lokkertje in de vorm van een amuusje bedacht, de roosters gemaakt en een busje voor het vervoer gehuurd. Ze zijn er klaar voor en zien het helemaal zitten:

'Alphen Culinair, daar komen ze: Die Watergeuzen!'



 

Juli 2008 Picknick

Er is niets leuker dan picknicken met vrienden, familie... of je geheime liefde... vooruit.

Je huurt ergens een bootje (hier), een (KiKa-)fiets (ook hier), een open auto (helaas: dààr) en trekt gewapend met je mandje/doosje of kistje de natuur in. Zoek een plek waar je niet opgevreten wordt door enge insecten of rooie mieren, want dan kun je die geheime liefde ook direct aan de wilgen hangen. Leg je Schots geruite deken neer. Mand er op, glazen er uit en afhankelijk van hoe ingewikkeld je het allemaal wilt maken, borden, zilveren bestek en noem maar op. Neem altijd linnen servetten mee en een fles water. En wijn natuurlijk. Schenk die in echte wijnglazen want er is niets zo afschuwelijk dan je wijn uit een bekertje te moeten drinken of uit de fles! (Tip, als je je kurkentrekker vergeten bent en je wilt je fles wijn open maken (werkt niet met Champagne) rol je fles in een (hand-)doek of je trui. Zoek een stevige boomstam en tik met de bodem van de (ingepakte) fles tegen de stam. Mag best een beetje stevig. Heel langzaam zal de kurk eruit komen. Het laatste stukje trek je er met behulp van je tanden uit en voila!) Ja, ja, je moet maar dorst hebben en je zit ergens midden in de bush-bush.

Controleer altijd voor je weggaat of de fles wijn die je mee denkt te nemen goed is.
Ooit zat ik met ontzettend lekkere broodjes en een fles wijn in het Nieuwkoopse Plassengebied. Ik maakte de met zorg uitgezochte fles open, proefde en dacht: 'Help, 'kurk' en niet zo'n klein beetje ook', trok een effen gezicht, schonk de leuke meneer, die ik niet echt goed kende, toch maar in. Hij zei niets, ik ook niet. Het was prachtig weer, de broodjes waren lekker, de omgeving schitterend dus, ach.
Terwijl de bodem van de fles in zicht kwam en ik er van overtuigd was dat de meneer ondergebracht kon worden in het hoofdstuk 'wijnbarbaren' kon ik het bij het laatste glas toch niet laten: 'Proef je eigenlijk niets aan die wijn?' Hij keek me aan: 'Tja', zei hij, 'hij staat stijf van de kurk en bovendien hou ik meer van Sauvignon of, zo af en toe, van een mooie Riesling, maar ach joh, 't is prachtig weer, toch?'
Zo, daar zat ik dus met mijn Chardonnay, mijn 'wijnbarbaar' en mijn 'kurk'.

Controleer dus die flessen voor je weg gaat of neem er eentje extra mee! En ja, ook die met een schroefdop en een nepkurk kunnen 'fout' zijn.

Als je het eenvoudig wilt houden maak dan in ieder geval leuke en lekkere broodjes.
Er is van alles te bedenken maar je uitgangspunt moet goed brood zijn!
* Neem grote bollen hol ze uit en stop er een frisse salade in met snoeptomaatjes, mozzarella, gerookte ham, boerenkaassnippers, ontpitte olijven, gemarineerde knoflookjes, ansjovisfiletjes etc.
* Neem een half stokbrood, snijd in de lengte doormidden, beleg met dik boter, gerookte kipfilet, tapenade, komkommer en sprenkel er een goed olijfolie over, flink wat verse peper erover malen en rol het stokbrood strak in plasticfolie zodat alle smaken door het brood gaan.
* Maak een super sandwich aan een stok met kaas, vlees, sla, avocado en mosterdmayonaise
* Neem kleine weckpotjes mee met tapenades en andere smeersels en besmeer ter plekke je broodjes
* Wat ook erg lekker is: een donker bruine bol met goed uitgelekte zuurkool, dikke lagen gebakken spek en opgeslagen room met kummel en een beetje peper en zout er door.

Goed. Mijn grootmoeder zou gezegd hebben: 'zo kun je wel bakstenen eten'. Maar met goed brood als uitgangspunt zijn de mogelijkheden onuitputtelijk.

Wil je het allemaal helemaal 'anders' doen? Koop dan een kist, een dwaze tas, een emmer en stop het lekkers in potjes, doosjes of glaasjes. Het oog wil ook wat en gek is niet gek genoeg, maar...lekker is lekker en dat is altijd al zo geweest! Doe niet teveel smaken/ingrediënten bij elkaar en vraag je altijd af of de smaken per broodje/potje/bordje wel in elkaars verlengde liggen. Bijvoorbeeld: fris: citrus, tomaat, rood fruit, yoghurt. Aards: paddenstoelen, aubergines, courgettes, artisjok, noten. Zwoel: karamel, chocolade, vanille etc.

En bedenk dat het niet altijd brood hoeft te zijn, alhoewel dat wel gemakkelijk is!

Noodles:
Kook ze met een bite en neem ze mee in een papieren doosje of heel simpel in een beker. Maak aan met een dressing waarin Kikkoman en gember en voeg lamsvlees, gare kip, garnalen, kreeft, of wat dan ook toe. Maak het leuk met bijvoorbeeld zeekraal en koriander. Geschaafd nootje er over, stokjes erbij en je hebt iets heel anders.

Denk je na het lezen van dit relaas: 'Mij allemaal niet gezien", bel naar de Watergeus en reserveer een bootje of een paar KiKafietsen en ga er op uit met de inmiddels beroemde Watergeuzenpicknickmand.



 



Maart 2008

De lucht kleurt rood van de opkomende zon. Het is adembenemend mooi met geheimzinnige mistslierten over het water. Vroeg in de ochtend is het in de Venen het allermooiste. Het liefste nog bekeken vanuit een fluisterbootje, maar ja, die is nog net in de winterberging. Jammer!

Ik maak een paar foto's en dan begint de dag; kopje koffie, krantje. Mijn oog valt op 'room with a view' en ik lees over iemand die belasting wil heffen op het uitzicht van sommige mensen. Ik kijk over mijn kopje koffie naar buiten. De Nieuwkoopse Plas in zijn rimpelloze glorie koestert zich in de opkomende zon. Tja, het is niets nieuws, vroeger betaalde je ook belasting naar het aantal ramen in je huis, maar waarvoor zouden ze je moeten aanslaan met een uitzicht als vanuit de Watergeus? Dat is toch gewoon onbetaalbaar?

Er van overtuigd dat ik in ieder geval qua uitzicht de meest gelukkige ziel van het groene hart ben besluit ik om niet naar de geplande cursus te gaan maar de fiets te pakken om de Venen eens op die manier te bekijken.

Al snel kom ik er achter dat ik dát dus veel te weinig doe. Ik fiets langs de Hollandsekade en wandel door de Haeck. In de rododendrons zitten dikke knoppen en het ruikt er heerlijk. Ik zit een poos op het bankje aan het eind van het laantje en staar over het water. Van af de kade kijk ik uit over het riet richting Noorden en zie hier en daar de rietsnijders nog hun laatste onkruid wegbranden wat altijd weer een indrukwekkend gezicht is. Vlammen en rook in de polder.

Langzaam fiets ik verder. Vogels fluiten. Narcissen, wild of niet, schieten overal uit de grond en ja hoor, de eerste lammetjes!

Ik drink thee halverwege de Bosweg en tegen de vrienden daar roep ik: je zult ook wel in de hoogste belastingregionen vallen met je 'room with a view'. Ze kijken me verbaasd aan en ik zie ze denken: 'Die moet ook niet al te vaak op de fiets gaan zitten'.

Het is bijna donker als ik van kilometers en kilometers Venen onze brug weer op rijd. Ik ga vroeg naar bed en met het beeld van de Venen voor ogen val ik direct in slaap. 's Nachts schrik ik met het hart in de keel wakker. Ik droomde van geasfalteerde Nieuwkoopse Plassen met belastinginspecteurs op de fiets die kwistig met aanslagen zwaaien. Ach, die belastinginspecteurs? Die nam ik nog voor lief, maar de geasfalteerde plas? Dat was geen droom, dat was een regelrechte nachtmerrie.





Januari


Aan de Nieuwkoopse Plassen zijn alle seizoenen prachtig, maar de winter wint het. De kleur van de rietkragen langs de plas is prachtig, het laagstaande licht schitterend en als de rietsnijder het riet komt maaien wordt ons uitzicht weidser en weidser. Heerlijk. Bovendien heeft de winter dat speciale verwachtingspatroon waar we ons allemaal mee bezig houden: komt er ijs dit jaar?

Eind november begint het al te kriebelen: gaat het vriezen? Wat doet het weer, is het opkomende maan? Waar komt de wind vandaan en ruiken we de vorst al? Met een beetje verbeelding natuurlijk altijd.....maar ís het ook zo? We staren 's avonds bezwerend naar de lucht want ijs is helemaal het einde en we willen zo vreselijk graag die ijzers onder binden.

Als het dan eindelijk gaat vriezen en er een voorzichtig laagje ijs op de plas komt durven we nauwelijks naar buiten te kijken. 't Is vreselijk onbetrouwbaar maar in de verte zien we schaatsers vanuit de sloot aankomen. Zetten ze door? Rijden ze de plas op? Ik ren naar buiten: 'Gisteren was hier nog een tochtgat!' Ze luisteren niet en terwijl de broze ijsplaat voor hen uitgolft gaan ze richting Nieuwkoop. Vreselijk, we staren ze na en doen een schietgebedje omdat we niet zo heel zeker zijn over onze eventueel uit te voeren reddingswerkzaamheden.

En dan, na een paar nachten stevige vorst, hoor je de mannen al van verre aankomen. Ze zetten de schaatstochten uit! Rode pijltjes worden in het ijs geslagen en we zijn dolblij, de geleerden geven het officieel aan: Het ijs is veilig. De terrasmeubels worden uit de winterstalling gehaald en op het ijs gezet. Een heuse koek-en-zopiekraam wordt ingericht.

Grote stukken buikspek, varkenspoten en ribbetjes verdwijnen in even grote pannen. Ladingen erwten worden ingekocht. Er wordt groenten gesneden en driftig gezocht naar het 'koek-en-zopie' draaiboek want hoe zat het ook weer met die chocolademelk? 1 pak cacao met een kilo suiker op 7 liter melk? Hoe maken we die dikke brokken nu onze bakker op het dorp gestopt is? Recepturen worden uitgedokterd, kartonnen bekertjes ingeslagen en kratten melk door de achterdeur naar binnen gedragen. De geur van bisschopswijn hangt in de keuken.

De andere ochtend zijn we er klaar voor. Elke pan chocolademelk brandt aan en het wordt een sport de pan, op precies het juiste moment, in de warmhoudketel leeg te kiepen. Eindeloos wordt er erwtensoep ingeschept en heel langzaam zie ik iedereen, die meehelpt, veranderen in groen-bruin gespikkelde 'gevechts'helden. En terwijl er nieuwe bouillon wordt getrokken komt de bodem van de pan erwtensoep, waarvan we dachten dat ie écht niet op zou gaan, in zicht.

In een eindeloze rij schaatsen de mensen voorbij, het zijn er duizenden. Bij de koek-en-zopie kraam is het berengezellig, de warme chocolade met al dan niet een scheut rum smaakt goed. De dikke speculaasbrokken vinden gretig aftrek en iedereen is vrolijk. Er heerst die typische sfeer van saamhorigheid die je alleen op het ijs tegenkomt. Van mij mag het weken duren. 'Het is goed voor de geest' hoor ik een jonge knul zeggen.

Als we ons dan een paar dagen op glad ijs begeven hebben hoop ik heimelijk op sneeuw. Niet voor de ware schaatsfanaat, maar vooral voor mezelf, dan kan ik véél beter schaatsen want met mijn schaatsen tot aan de schoen in de sneeuw, lekker stevig, gaat het hartstikke goed, of, was het omdat die schuivers, die ik maak, dan waarschijnlijk net iets minder pijnlijk zijn? Ik hoop op sneeuw voor een ieder die te voet van de ijspret wil genieten en voor mijn hond die er helemaal gek op is. Het loopt lekker en knispert zo leuk, het is dan zo vreselijk mooi in dat eindeloos lijkende natuurgebied van 'ons'. Wandel bij zonsopkomst of ondergang en kijk naar de eenzame schaatser die in de laagstaande zon zijn baantje trekt. Ruik de vorst, tintel en leef!

Onverwacht snel komt de dooi. We roken het al: regen! We willen er niet aan en maken toch nog een pan snert. Van het ene op het andere moment staat er een centimeter water op het ijs. Geen mens meer te zien, tenminste, op een dwaas na die niet schaatsen kan met een waxcoat tot op zijn (sch)enkels. We zuchten, ruimen de terrasstoelen op en breken het kraampje af. Teleurgesteld staren we in de pan erwtensoep, die nog lang niet leeg is en vragen ons af wanneer er weer ijs is. We weten het, het kan wel jaren duren!




Jagen!


Met grote schrik bedenk ik me dat er alweer bijna gejaagd gaat worden. Het is misschien een duistere zaak maar, ja, er wordt gejaagd en ook door mij...nou ja, ik mag mee en moet gewapend met een stok het bos in. 'Drijven' noemen ze dat! Dat drijven gaat niet in je koude kleren zitten kan ik wel vertellen. Dwars door de bramenstruiken, jonge eikenbomen, rietlanden, kerstbomen en al dat soort gedoe wordt er van je verwacht in een soort opstelling van 'wij drijvers naast elkaar', dat je er tenminste wat 'wild' uit stuurt. Nu ben ik niet zo'n vreselijke held dat ik schiet, maar drijven is niet minder meedoen, nee het is zelfs meer meedoen want daar waar de 'geweren' het afleggen van de kou en kwistig sterke drank naar binnen gieten, lopen wij, 'ons drijvers', de straaltjes zweet langs de ruggengraat. Tja, en dat terwijl we bij lange na niet zo belangrijk zijn als de mannen met het geweer... Tenminste, dat denken ze op sommige jachten, moet je als drijver in de kou zitten achter een fout biertje met een dun erwtensoepje. Het verbaasde me ooit zo dat ik slechts één keer ben vreemd gegaan... Nee, mij zien ze niet op andere jachtvelden.

'Bij ons' is alles anders. 'Bij ons' dragen we natuurlijk ook grote laarzen en een wax-coat want dat hoort nu eenmaal. 'Bij ons' hebben we ook honden aan de lijn en komen we ook aansjezen in vierwiel aangedreven monster, we rijden ze niet allemaal om uitsluitend mee door de P.C.Hooftstraat te scheuren... We hebben een klok om te luiden bij het begin en bij het eind van de jacht. En wanneer iedereen met de pet af, toege- en het tableau be-sproken wordt galmt het geluid over 'De Woerd'. De jachtmeester vertelt hoe succesvol er geschoten is en we hebben: 'Drie hazen, vier fazanten en een eend. Onze gasten krijgen elk een haas. Sjaan mag een eend, haas en fazant meenemen want dan kan ze haar leerlingen tenminste laten zien hoe wild er uitziet en er morgen weer een zootje van maken in haar keuken. Kijk uit voor de warenwet hè de Geus, je weet het mag niet eigenlijk...'. En terwijl ik blij het wild achter in de auto leg denk ik: 'Ja, ja, er mag zoveel niet!'

Het is niet groots, het tableau dat we daar 3 keer in een winter schieten. Vroeger...ja vroeger...maar toch afgelopen jaar was het beter dan het jaar ervoor en veel beter dan het jaar dáárvoor. Er wordt daar met verstand gejaagd zullen we maar zeggen en, dat is ook waar, 'onze' jachtmeester is streng, heel streng. Bovendien doen we als drijver de halve tijd net of we het weggedoken wild niet zien, want zeg nu zelf, als je als fazant, konijn of haas zo goochem bent je niet te laten zien, dan ga je ze er als domme drijver toch niet uit jagen hè? Dan laat je ze lekker zitten. 'Zeg Sjaan, zie ik je daar weer een fazant toelachen?' klinkt het uit de flank. 'Moet jij zeggen zeker, 'k zag hem wel, die vette haas'. En lachend steken we onze duim in de lucht.

Maar... als het eigenlijk de moeite niet is, waarom zijn we er dan toch zo gek op? Er zijn geen grote hoeveelheden wild te verdelen in ieder geval. Gaan we er dan heen voor de gezelligheid, de gewapende wandeling, het eten wat ik meegenomen heb uit de Watergeus, de wijn, het bier, of, is het soms zo dat die ontzettend leuke schaapskooi waar het alleen verlicht wordt met kaarsen en waar twee houtkacheltjes hun best doen de boel te verwarmen en we de stoofpot of soep op het kampvuur koken zo'n aantrekkingkracht op ons hebben? Ik weet het niet maar het is altijd spannend. De mannen in het groen; de jagers in de lage stoelen voor de kachel, de drijvers met hun ellebogen op de hoge tafel voor het mooiste potkacheltje ter wereld en ik er tussenin: kaas snijdend, brood smerend of buiten roerend in de soep boven het vuur en ondertussen luisterend naar al dat fantastische jagerslatijn...

Het is nauwelijks zomer geweest maar in gedachte ben ik al weer bezig met wild... Tja, je kunt er ook zo lekker mee kóken...







Heet in augustus

Het is augustus en warm. Zeg maar gewoon heet, zo heet als het alleen in augustus kan zijn. Het is een beetje drukkend en er staat nauwelijks wind. We hebben er al een drukke week opzitten met een hectische zaterdag en we moeten nog een dag. Onze 'favoriete' dag: zondag.

We beginnen vroeg en zorgen dat werkelijk alles klaar staat. Ons kan niets gebeuren, we zijn er klaar voor en om elf uur drinken we met elkaar een kop koffie op het terras. Het kleine beetje wind wat er af en toe toch is, is heerlijk en verder heerst er die lome stilte die alleen voor de zondag lijkt voorbehouden. We bespreken de zaterdagavond ervoor en lachen om de grote chef die met een keukendoek om zijn hoofd geknoopt de hele avond achter 'de kachel' heeft staan zwoegen. Ik lach iets minder hard want mijn beurt om op die lekker warme plek te staan komt nog. Ik kook immers altijd als de chef er niet is en dat was destijds in ieder geval elke zondag!

Het wordt halftwaalf, twaalf uur, halféén, geen mens te zien. Één uur, nog niemand. Ongeduldig tikken we met onze vleesvork op de pannen. Achter de afwasmachine klinkt een zucht. Er wordt nog eens in de koelladen gekeken of we niets vergeten zijn. Op het terras wordt een parasol verschoven, een glas, een servet. We verheugen ons vast op de avond en het zwemmen na het werk en nog is er niemand. Waar blijven de gasten die vroeg op de middag gereserveerd hadden?

En dan, als een donderslag bij heldere hemel, komen ze 'en masse' binnen en nemen plaats op het terras. De schrik van elke kelner en elke kok, iedereen tegelijk! De bediening rent in het rond en de keuken wacht op de eerste bestellingen. Ach, ons kan niets gebeuren we hebben alles af, we zijn er klaar voor. Toch?

De keukenbonnen worden geannonceerd. Zelfs warme chocolademelk met slagroom wordt gevraagd! We werken hard en vanachter het fornuis merk ik dat de bediening in moeilijkheden komt, ze ergeren zich, worden kortaf en zuchten. 'Wat is er jongens?'vraag ik. 'Ach, ze zijn zó lastig, zó ongeduldig, ze vechten om de parasols'. En die 'ze' zijn onze gasten, dat is wel duidelijk. Ik vergoelijk het nog door op te merken dat het altijd zo gaat als het heet is en dat ze wel zullen ontspannen als ze eenmaal zitten, er staat toch af en toe een heel klein briesje? Maar nee, het wordt alleen maar erger en ze worden zelfs onredelijk. Althans in onze optiek. En net als ik denk:'nu is het klaar, ik jaag ze allemaal het terras af' (maar dan in andere bewoordingen...) komt één van de serveersters met een verschrikt gezicht de keuken in: 'Willem staat op een stoel en spreekt de gasten toe'!

Ik vlieg achter de kachel vandaan en daar staat hij, onze ober-kelner, midden op het terras, op de enige nog lege stoel: 'mensen het is heet, héél heet, voor u én voor ons, blijft u vooral kalm zitten, ontspan u en geniet! U wordt allemaal geholpen'. Het is muisstil, alleen het gezoem van een enkele bij is te horen. 'En als het je niet zint hoepel je maar lekker op', denk ik er achteraan. Applaus klinkt, twee echtparen staan op en vertrekken beledigd. Zo, dat was dat en de rest van de middag loopt het zoals het hoort. Ontspannen en 'lekker' aan alle kanten.

Om vijf uur zetten we alles weer klaar voor het diner. We grinniken om de toespraak van Willem en maken er grappen over. Het terras wordt nog eens gecontroleerd. 'Is er ook voor iedereen een tafel binnen klaargezet'? Ze kijken me verbaasd aan en ik wijs naar de zo bekende donderkoppen net boven de rietkraag, een beetje roze, een beetje geel, en na 25 jaar weet je: 'dit gaat niet goed vanavond, dit wordt onweer'.

En ja hoor, als de dinergasten net allemaal zitten wordt de lucht inktzwart. Prachtig vind ik dat. De zon op het riet en die donkere lucht erboven. 'Is iedereen er klaar voor?' Ik heb het nog niet geroepen of het begint me daar te waaien. Er vallen parasols om, er vliegen glazen van tafel en als één man staat iedereen op het terras op. De gasten met hun borden in de handen, servetten onder de arm, zoekend naar een ple
Relais du Centre logo Link naar de Kamer van Kookhandel Link naar Relais du Centre Link naar Sjanie's weblog Link naar Euro Toques Link naar Vinologen