Volg de Watergeus op facebook
Uitzicht over de plassen vanaf het terras
spacer image
Welkom bij de Watergeus
spacer image
spacer image
Impressie van hotel restaurant De Watergeus

Welkom!

Kom lunchen of dineren in het dorpje Noorden met het mooiste uitzicht over de Nieuwkoopse Plassen, eventueel met mogelijkheid tot overnachting. Heerlijke keuken, gastvrije medewerkers. Wij ontvangen u graag van dinsdag tot en met zaterdag vanaf 10:00 uur (zondag en maandag gesloten).

Zondag 29 september a.s. zijn wij wel geopend tijdens de lunch. Wel graag reserveren via 0172 - 408398 of info@dewatergeus.nl.


team

terras


Afgelopen november waren wij gesloten in verband met het verbouwen van ons restaurant. Sjanie hield een blog bij (zie tekst onder de foto):

100

Donderdag 20 december 2018

Puntjes op de i!

We zijn alweer drie weken met ons ‘gewone’ werk bezig. Toch rennen er nog dagelijks elektriciens, timmermannen en communicatiewonderen naar binnen. De puntjes op de i is aanzienlijk meer werk dan we dachten!

Het is nog mooier geworden nu het een beetje meer aangekleed is. De winterfoto’s hangen aan de muur en we hebben de verlichting naar onze hand gezet, alle lichtplannen ten spijt. We beginnen onze weg te vinden en de reacties van onze gasten zijn meer dan positief. Het is nog niet helemaal af, er moet nog een nieuwe tafel voor de bar en we kijken naar stoelen, wat ook weer een hele actie dreigt te worden. Overigens lijkt het er op dat het timmeren van een stoppenkast een heel gedoe is en ook de garderobe laat nog even op zich wachten. Stiekem krijg ik een beetje heimwee naar het houtbewerkingsbedrijf van mijn vader... Maar, de jongens die de entree opknappen zitten min of meer op schema; het glas en cortenstaal zijn onderweg en het logo komt er in januari op. Wordt ook mooi denken we, we kunnen niet wachten!

Er is maar liefst 2,1 kilometer elektriciteitsbuis in gegaan en dat betekent dat er 6,3 kilometer draad getrokken is. Er zijn zo’n dikke 4000 manuren in gaan zitten, een halve kilometer achterhout en liters verf waarvan je denkt: waar zit dat dan eigenlijk? En onnoemelijk veel lijm, schroeven en andere klein gesnor. Er is 108 liter koffie geschonken, 11 kilo dikke speculaas gesnoept, 5 kisten mandarijnen gesavoureerd, 70 liter soep gegeten en dan noemen we al het andere snaaiwerk maar niet. Oude stoelen en deuren zijn meegenomen dan wel weggegeven, schemer- en wandlampen staan bij de kringloop. We zitten alleen nog met 12 barkrukken in onze maag. En ja, in de herentoiletten is er iets faliekant fout gegaan maar dat zie je wel als je daar ooit komt. Wij hebben er hartelijk om gelachen, het is niet anders…

Terug naar ons ‘gewone’ werk. Zondag 23 december is het de traditionele uitverkoop, we hebben nog een paar plekken met de lunch. Daarna gaan we ondersteboven liggen om op 3 januari vrolijk te gaan mise-en-placen zodat iedereen vanaf 4 januari weer van harte welkom is. Zoals elk jaar zijn we ook al aan onze sterk-ijs-gebeden begonnen en het draaiboek is bijgewerkt. Hoe dan ook; in het nieuwe jaar koersen we op het 50-jarig bestaan van De Watergeus af. Het was óf een openingsfeest na de verbouwing, óf het 50-jarig bestaan op 1 april 2019. We kozen ‘en l’honneur des fondateurs’ voor het laatste! Al die bloemen en lieve kadootjes afgelopen weken waren dus spontane acties van familie, vrienden & gasten waarvoor onze hartelijke dank!

Goed, dit was het laatste verbouwingsverhaaltje. Nu eerst jullie allemaal maar weer eens in de watten leggen. Mooie gerechten koken, fijne wijnen schenken en leuke dingen bedenken. We hopen dat jullie gezellige Kerstdagen hebben en dat we met z’n allen met vertrouwen 2019 tegemoet kunnen zien!


100

100

100

100

100

paling

100

100


Woensdag 28 november 2018

Zo, dat was het dan!

We hebben de ambitieuze, bijzonder strakke planning met z’n allen volbracht! Er zijn nog wat ‘dingetjes’ maar een kniesoor die daar op let. Het is prachtig geworden!

Ook de laatste dagen is er kei en keihard gewerkt. In het weekend en tot ’s avonds laat. Bas maakte een nieuwe kaart, bestellingen gingen de deur uit, offertes in elkaar gedraaid. Heel langzaam komt het gewone werk weer tot ons. Maar, we hebben ook nog geschilderd, gezaagd en geschuurd. De gekitte ramen verfoeid, gepoetst en geveegd, stof gezogen en gezeemd. Wijn uitgezocht, op z’n plek gelegd en in onze schitterende ‘cave’. We hebben uren afgewassen, zelf uitgevonden waarom de ijsblokkenmachine het niet deed, geconstateerd dat de gordijnen binnenstebuiten gemaakt waren, het ontbijtservies niet in de daarvoor bestemde kast past, de bel op de brug met geen mogelijkheid meer aan de praat te krijgen is, we plotseling een klein betonnen plaatje op het parkeerterrein hebben en dat de 13de container ook stikvol zit.

We weten nu wat een heksenketel is: dat is gewoon een enorme bouwkeet met allerlei mannetjes en een enkele vrouw (wij) die allemaal ergens druk mee zijn (soms absoluut niet te achterhalen waarmee), die een ongelooflijke troep maken, een enkele keer elkaars werk ruïneren (wat vervolgens ook weer goed komt), die vragen stellen waarvan je denkt: ‘uh, moet ik dat weten?’, die vooral hard lachen (op een enkeling na), zingen, naar drie radio’s tegelijkertijd luisteren en aan het eind van de dag vrolijk opstappen en de andere ochtend om half zeven weer aan de vers gezette koffie zitten; de drukke dag tegemoet.

Het waren drie intensieve weken met allemaal leuke bijkomstigheden. Soms zagen we vrienden hun hoofd om de hoek steken en verbijsterd rondkijken. Familieleden van de mannen kwamen kijken want: ‘we horen zoveel verhalen, we willen het nu zelf wel eens zien’. Er werd op de Bosweg mosselen voor ons gekookt en we gingen in onze werkkleding bij onze vriend de notaris ‘op diner’. Gewoon omdat ie belde: ‘half acht aan tafel’ en we dronken, ik durf het bijna niet te vermelden, een Barolo 1982! Broodjes paling werden naar binnen geschoven, helpende handen aangeboden, belangstellende mails met goede wensen verzonden en op de ‘We are family’ vlogen de appjes heen en weer. Iedereen was er op zijn of haar manier mee bezig. Het was een leuke tijd en we missen ‘de mannen’ nu al…

Dinsdagmiddag aten we pannenkoeken met z’n allen ervan overtuigd dat het ‘af’ kwam en dat kwam het. Om tien voor zes veegden we de laatste mannen naar buiten en om zes stonden de eerste gasten op de stoep!

Super gelopen allemaal!


100

100

100

100

100

100

100

100


Zaterdag 24 november 2018

Wat een week!

De spanning stijgt, het is donderdagochtend en de bende is compleet. Vijfentwintig man rent rond met maar één doel: die tent moet af! De toiletten zijn zo goed als klaar en de onverstoorbaar doorwerkende John met zijn radio verlaat het pand. Goed werk geleverd! Hier en daar doet de verlichting het al en het stof daalt… Het magazijn is weer ingericht en de ontruimingsinstallatie met zijn slow-woops geïnstalleerd. Leidingen die ogenschijnlijk nergens toe dienden opgespoord en nog meer materiaal voor surprises veilig gesteld. Kortom het vordert!

De stalen deuren arriveren. Er wordt druk overlegd en overal zijn er leeuwen en beren in het vizier… zo gaat dat kennelijk met stalen puien. Er wordt weer eens druk getelefoneerd (what’s new?) en Simply Steel arriveert met eindelijk een vrouw in charge (het hield me de hele tijd al bezig: waar zijn de meiden?). De meeste deuren hangen inmiddels en het is werkelijk heel mooi!

Het wordt vanzelf donderdagavond. Gedurende de dag ‘groeit’ de Watergeus en houden we de mannen op de been met erwtensoep. Maar dan… commotie van de eerste orde. We vinden het bovenste deel van de bar niet mooi en dat’s een understatement! Hij is te hoog, of te laag, ’t is hoe je ’t bekijkt, onwerkbaar in ieder geval en – de meningen zijn verdeeld – lelijk (vind ik). Ik krijg nog net niet de slappe lach maar die kop van Annemarike spreekt boekdelen en ze begint te appen naar die en gene of dat wel de bedoeling is zo hoog. Oh, oh! Ze kijkt benauwd maar: ‘Maak je geen zorgen Mien, dat ding komt ook wel goed!’

Enfin, de gemoederen zijn aan de ene kant gerustgesteld en aan de andere kant gefrustreerd. Het kan mij verder niet schelen. We gaan gewoon voor een tweede, en misschien wel geen messing, maar zwart met een werkbare laagte en subtiel schroefwerk. Tenslotte moest er zo langzamerhand echt iets fout gaan. Zou leuk zijn als het voor de Kerst nog hangt, maar ik heb zo het vermoeden dat het weleens januari kan worden…

Dan is het vrijdag en de Watergeuzen brengen de dag door met Angélique Schmeinck, meesterkok en lady-chef, die een inspirerende en leuke workshop geeft. Ze zitten ver weg van de boortollen en zaagmachines. Ik zie ze de hele dag niet en ondertussen vordert het werk gestaag. Dan is het alweer tijd voor de (late) vrij-mi-bo. We drinken in de ‘schaftkeet’ – voorheen ‘kooklokaal’ – met z’n allen een biertje. Rien & Ingrid (van de zalm, ja!) arriveren met voor iedereen een broodje páling! Nog meer nieuwsgierige vrienden komen langs en we drinken nog maar een glas… of twee. De nieuwe hypermoderne geluidsinstallatie laat zich behoorlijk horen en we zijn het met elkaar eens: er is door iedereen ook deze week weer verschrikkelijk hard gewerkt. Waarvoor onze ontzettende dank!

Nog even en we zitten voor de haard met een glas wijn!


100

100

100

100

100

100


Dinsdag 20 november 2018

Weekend zonder stroom

Het is vrijdagavond en we drinken met z’n allen een biertje. Het gaat goed, we zijn over de helft en dik tevreden. Emelie komt het gezelschap versterken om nog een keertje afscheid te nemen. Ze gaat een jaar naar Kenia om daar vrijwilligerswerk te doen. We zullen haar missen, wensen haar alle goeds maar zijn ook treurig dat ze de Watergeuzen verlaat!

De volgende dag hebben we geen stroom omdat de mannen van Gresnigt bijzondere dingen gaan doen met de stoppenkast. De hoeveelheid draden die uit de muur steken zijn immens en ik voorzie een hoop gedoe, gezucht en gesteun. Verkeerd gedacht; op hun knietjes zitten ze gezellig babbelend naast elkaar draadjes in gaatjes te stoppen waaraan dan weer knoppen komen met getalletjes er onder. Af en toe schrijft Leroy iets ingewikkelds op een kladblok.

Doordat de stroom eraf ligt, wordt het langzaam steenkoud in huis maar hebben we ‘vrij’ van de computer, weet je hoe fijn dat is!? Af en toe wandel ik langs de stoppenkast, zogenaamd op zoek naar ingrediënten voor mijn surprises, stiekem wachtend op een hoop gefoeter maar dat blijft tot mijn verbazing uit. Ogenschijnlijk weten ze precies welke draad waarin. De radio gilt zijn gebruikelijke repertoire en de mannen babbelen er lustig op los. Ze spreken op een gegeven moment Duits, wat me tamelijk verontrust maar, ‘jawohl natürlich’, ook dat gaat weer over en we hebben nu een stoppenkast die aan alle moderne eisen voldoet. Nu nog de draden van de data en de ontruimingsinstallatie. Die laatste twee zijn, zo te zien, ook van een zeer ingewikkelde materie.

Ondertussen slijpt John onverstoorbaar zijn tegels voor de toiletten en het wordt prachtig. René de stukadoor springt als een soort maanmannetje enthousiast in de rondte. Hij spuit de plafonds en verspreidt een enorme rotte eierenstank. Je vraagt je af of dat ooit goed komt en ja… dat komt goed! Bovendien wordt ook dat prachtig!

Op zondag hebben we hele vroege ontbijters, klussen we nog wat en twee mannen komen nog snel ff iets afmaken. Ik bedenk ’s middags dat ik eerst een dutje (OMG) ga doen en dan zo tegen vieren, als het licht op zijn mooist is, op de fiets naar de vrienden in Woerdense Verlaat stap voor een glas wijn. Altijd welkom daar en altijd gezellig. Om half zes komt Annemarike aan mijn oor tetteren: ‘Leef je nog ma?’ Pff, ik sta verward op uit een droom waarin Brad Pitt (van alle mannen…) op tafel acht zit, samen met één van onze wijnleveranciers en de Opper-Timmer Stefan. Het is een bijzonder gezelschap en het erge is: Mister Pitt, zoals hij in mijn droom genoemd wordt, blijkt een enorme bierbuik te hebben… Enfin, ik ga er maar vanuit dat zo’n 'dutje' van drieënhalf uur een tijdelijke dwaling betreft…


100

100

100

100

100


Donderdag 15 november 2018

Halverwege!

De spanning stijgt, de sfeer wordt grimmiger… nou ja, grimmig, maar we zijn niet meer zo heel relaxed met z’n allen. Hout met spint wordt afgekeurd, de vloer in de gang goed gekeurd, de toiletten mooi bevonden en een ondoordacht aangeschafte ijsblokkenmachine verfoeid. Er wordt hard gewerkt. Het zijn lange dagen. Voor zevenen zijn de heren al binnen en ver na het bitterballen-vier-uurtje vertrekken ze. Heus als je gedacht had dat je in de Horeca lange dagen maakt… Ik help je uit de droom, ik ken inmiddels nog een paar beroepen waar ze nog nooit van een achturige werkdag hebben gehoord.

Talrijke busjes sieren het parkeerterrein. Het is vooral hectisch op dit moment. Zo’n 25 man rent af en aan, stof in hun haren, gips op hun hoofd. En daar tussendoor bewegen wij ons als schimmen en ik verzamel alles wat maar enigszins gebruikt kan worden voor de surprises die ik ook nog ergens voor Sinterklaas ga maken. ‘Stefan wanneer gaat jouw zaagmachine weg?’ ‘Voorlopig niet!’ antwoordt hij stellig. ‘Ik moet nog blokken zagen voor een surprise’. ‘Tja, what’s new?’ en hij lacht ‘roep maar als we moeten zagen’. Pfff, ik schijn me echt als een strandjutter door het pand te bewegen.

Enfin. ‘Sauzen jullie het wijnhok even?’ horen we halverwege de dag. Natuurlijk joh, midden in de chaos gaan wij wel even sauzen en we racen naar Karwei voor verf, kwasten, rollers en aanverwante artikelen. Discussiëren voor de zoveelste maal over de juiste kleur en hopen er het beste van.

Thuisgekomen hebben ze het hout voor de wanden gebracht. Het ruikt fantastisch en het brengt me terug naar de zagerij van mijn vader met – om een of andere reden – de naam ‘Oslo’. De lintzaag en vlakbank, die ik me herinner, zagen er verschrikkelijk gevaarlijk uit en maakten herrie als een oordeel. Van oordoppen en beveiligingskappen hadden we nog nooit gehoord. Mijn broer en ik gingen dan helpen en gaven de planken aan die geschaafd moesten worden. Onze vader in zijn blauwe stofjas deed het gevaarlijke werk. Het beeld en de geur van hout blijk ik niet te zijn vergeten. Het is een dierbaar beeld realiseer ik me...

Om 3.00 uur ’s nachts laat ik de vloerenmannen binnen (dat’s ook een bijzonder vak). Ze zijn blij met de koffie en de dikke speculaasbrokken. Ik kan het niet laten meteen even naar de muren van het wijnhok te kijken. Mooi, ze drogen goed op, dat hoeft geen tweede keer! Ik ga weer naar bed en als ik ‘s ochtends vroeg opsta rolt Niek al de stuclopers over de nieuwe vloer want zo komen ze weer binnen stampen, de mannen, de geur van vers gezette koffie tegemoet!

100

100

100

100

100

100

 

Zaterdag 10 november 2018

Zo, de eerste week zit erop.

De eerste week zit er op. Dat wil niet zeggen dat ik hier nu, op zaterdag in de vroege morgen, niet zit te vergaan van de herrie want de vloer wordt door Van den Akker stoffeerders geslepen en geëgaliseerd. Als we gedacht hadden dat het afgelopen week een rommel was dan zijn we nu op het hoogtepunt aangekomen… hoop ik.

We waren in de laatste blog bij de bouwvergadering gebleven. We zetten voor deze gelegenheid ons serieuze gezicht op en zitten met zeven man om de tafel. Er is een drama met de bekleding van de bar, het gekozen is niet voorradig… Er komt een nieuw stukje materiaal tevoorschijn. ‘Ik vind het niet zo mooi, veel te glimmend’. ‘Vreselijk’, roept Arjan (onze zwager, oom en adviseur) theatraal: ‘Het glimt als een keutel in de maneschijn!’, waarna we allemaal van de lach 10 minuten niet aanspreekbaar zijn… Ja, ja, een keutel in de maneschijn, het kan maar duidelijk zijn!

We tikken een en ander af en hebben verder niets bijzonders, alhoewel, Gresnigt kijkt me benauwd aan: ‘Eigenlijk moet het magazijn leeg en het plafond eruit want nu we toch bezig zijn willen we het daar ook in orde maken.’ Hij trekt er een gezicht bij of we zwaar in overtreding zijn met de elektriciteit voorziening aldaar. En met een uitslaande brand in gedachten roepen we: ‘Zorgen we voor!’ We zuchten niet eens en bestellen nog maar weer 30 groentekratten bij onze onvolprezen groenteman Ton van Koert en stapelen het magazijn erin. De chaos is compleet en dan te weten dat we gewoon hotelgasten hebben die ontbijten en heel gewoon ook nog een paar kleine partijtjes…

Dan is het alweer donderdag. De mannen fluiten, de radio staat luid en toch denk ik op een gegeven moment: ‘ff kijken of alles goed gaat’. De Opper-Timmer staat verwoed te telefoneren, de stoom komt uit zijn oren, zijn ogen donkerblauw… ‘Oh, Oh’, denk ik, ‘foute boel’. En ja hoor de Onder-Timmers hebben een niet al te beste move gemaakt. We zeggen niet wat en niet wie en niet hoe. Ze kwamen van verre... Goed. We bakken kroketten voor de schrik en dat blijkt voor iedereen een troostrijk gebaar.

De volgende dag arriveren er vier dakdekkers om de balkons te repareren (kun je, als je de zaak een beetje kent, ongeveer uitrekenen wat er gebeurde). De radio staat weer keihard en de Opper hoor ik weer lachen. En wij? Wij wringen ons tussen de opgestapelde kisten in de keuken door, plakken maar weer eens wat deuren dicht, trekken het plafond in het magazijn eruit, helpen de dakdekkers, zetten sloten koffie, vegen en stofzuigen tot we een ons wegen. Tussendoor nemen we ook nog allerlei ad-hoc beslissingen en doen net alsof het allemaal de normaalste zaak van de wereld is.  

Op naar de volgende week.


P.s. Ondertussen zijn we ook zo trots als een pauw want wij hebben ook voor 2019 onze, o zo geliefde, Bib Gourmand behouden!


100

100

100

Woensdag 7 november 2018

We gaan alweer de eerste week doormidden zagen.

Wat is er hard gewerkt door iedereen! Hulde!

We schrijven maandag 5 november 6:00 uur. Aannemer Stefan van der Helm stapt binnen en kijkt verbijsterd in de rondte: ‘Jeetje wat hebben jullie hard gewerkt gisteren!’ Alle stoelen, tafels, kasten, glazen, flessen zijn op één of andere manier opgeborgen. Stapels hout van het plafond, de wanden en de bar liggen buiten op de containers te wachten, zij aan zij met de toiletpotten en ander gedoe. We waren wel bijna de lucht ingegaan toen het met het gas afsluiten niet helemaal goed ging, maar ach, dat is een kleinigheidje… Net zo als toen er een afsluiter van de verwarming aan gort gedraaid werd; het kan maar beter nu gebeuren dan in december toch? Buiten is het, voor de verandering, 20 graden dus kunnen we best zonder verwarming, geen probleem.  

Terug naar maandag 6:00 uur. De koffie is gezet, het ‘bouwkantoor’ ingericht en langzaam wordt De Watergeus bevolkt door een heel regiment timmerlui, loodgieters en elektriciens.  Stefan van der Helm voert de boventoon en om 7:30 uur is het geluid van boormachines, breekhamers en aanverwant te horen. We dreunen de hele dag en containers rijden af en aan. Het is goed geregeld; dat begrijpen we na een uur al.

Leroy van Installatietechniek Gresnigt heeft het elektrische heft in handen. Ik kijk verbijsterd naar de tekening. ‘Goh, het is écht een vak!’ en ik roep erachteraan dat ik in een volgend leven elektricien word, alleen al om het maken van de tekening en het uitvogelen waar alles zat, zit en moet komen. Als je naar het gekriebel op de tekening kijkt denk je dat het nooit goed komt, maar, na 2 dagen is het wel duidelijk: ook dàt komt goed!

De Watergeuzen zelf zijn ook met een man/vrouw of 10 paraat. Ze slepen, sjorren, scheppen, stoffen en slopen naar hartenlust. Het vordert snel, het is ongelooflijk hoeveel materiaal eruit komt, dat er nog ergens een gast heeft kunnen zitten is een raadsel.

Enfin. Kuijf Milieudiensten rijdt af en aan en neemt de hele santenkraam mee. Het gaat voorspoedig, ik kan niet anders zeggen en vanachter mijn boekhoudbureau (ik moet tenslotte heel oktober uitpluizen omdat we die maand een papieren kassa hadden en een juiste btw aangifte moet gedaan… ) hoor ik ze fluiten, zingen en hard lachen. Vooral Stefan is in zijn sas en dat is ontzettend geinig.

Zo dadelijk bouwvergadering met de mannen. Zin in!


100

1

1

1

1

1

1

1


Zondag 4 november 2018

De kop is eraf!

Tof oud(t)verbouwingsfeestje achter de rug en ondertussen het wijnhok vast opgeruimd… Daar kom je dan een DURAND-LAPLAGNE 1985 Saint-Emilion tegen ‘en Jeroboam’. Die 5 liter reus had jaren weggestopt in een hoek staan wachten tot het grote moment wat zich natuurlijk nooit aandiende…

Sjaan stak haar neus erin, twijfelde aanvankelijk, maar och wat kwam ie bij toen ie een beetje zuurstof kreeg en wat is het leuk weer eens iets ‘ouds’ te proeven en jawel hij werd tijdens het feest met veel genoegen soldaat gemaakt. Kwam er nog meer uit die vergeten hoeken? Dat kun je wel zeggen met als topstuk een Château Petrus… en nog wat van die Bordeauxse knapen! Naam en jaartal verklap ik lekker niet. Maar… er liggen ook wat vergane glorie wijnen tussen waarvan je denkt: ‘das niks meer’. Je weet alleen nooit… Met een wijn-proef-opdrink-middag in gedachten worden er 34 grote kratten wijn naar een hotelkamer gezeuld en opgeslagen, wachtend op een plek in onze nieuwe ‘cave’.

Verder voelen we ons allemaal een beetje onwennig maar de hulptroepen haalden gisteren voortvarend de kooklokaalkeuken eruit. En dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Gebouwd destijds door de Geus Zwammerdam, betekent dat je er een horde olifanten in had kunnen stallen zonder dat ze enige schade zouden aanbrengen. Die keuken was degelijk gebouwd zullen we maar zeggen… heel degelijk… Enfin, een even voortvarende meneer en mevrouw huren vandaag een vrachtwagen en halen hem op. Das mooi!

Nog een beetje beduusd van de goede wensen, de oprechte interesses van onze gasten gisteren (en eerder afgelopen weken, de mails en telefoontjes) en met het leuke feest gisteren – waar uiteindelijk zelfs Niek met een van onze gewaardeerde gasten aan het dansen was – in gedachten beginnen we vandaag aan het grote opruimen en slopen. Gelukkig is het mooi weer!


1

2

3

4

7

8

9

10

11

12

13


Maandag 29 oktober 2018

Work in progress

We rennen verward rond, melden ons bij Gamma’s, Karweien, bouwbedrijven en stoffeerders. We staren naar tekeningen en samples, struinen websites af en maken het iedereen, die in de aankomende weken ‘iets’ komt doen in de Watergeus, lastig.

De architect is inmiddels grijs geworden… en dan hebben we het niet over de haarkleur van de aannemer, de timmerman en de elektricien…

Moeten de gordijnen nu licht of donker? Welke tegels moeten er in de toiletten, wat met het tapijt, de bekleding van de bar, het hout tegen de muur, het behang, beton ciré, de meubeltjes, kleur van het plafond? Verplaatsen we de haard of doen we hem, weg? En moet de grote tafel nu wel of niet geschuurd en gebeitst? Er ontspint een discussie of er glazen deuren voor de wijnkast moeten of dichte en welk bier moet er op de tap? We onderzoeken of we gezuiverd water gaan schenken of blijven we dozen en flessen weggooien?

En ja hoor, naast al dat gedoe stort de 30-jaar oude kassa in en schrijven we de rekeningen met de hand! Old school pur sang! Je zou bijna denken dat er zwart geld gegenereerd moet worden. Maar… we blijven netjes… en inmiddels is er een gierend modern exemplaar geïnstalleerd, die bijna zelf nadenkt en de omzetten de boekhouding inspuugt. Nog even en die dingen zitten in de bediening. Maar mijn hemel wat een klus voordat ie weet wát ie moet doen… Enfin.

De kooklokaalkeuken staat op Marktplaats en de gordijnen, het oude servies, de windlichten, de vouwgordijnen met toebehoren, de glazen karaffen en ga zo maar door. (Tenslotte ving een vriendinnetje nog 2 euro voor een oud douchegordijn…). En wat we niet verkopen zetten we 3 november aan de deur want 4 november gaan we afbreken met behulp van heel lieve hulptroepen (alvast bedankt!) zodat 5 november timmerlieden, elektriciens, stukadoren, tegelzetters etc. het pand kunnen veroveren. We zijn gespannen.

Het eind van een tijdperk nadert. Maandag 5 november is het zover: lang leve de verbouwing!

Wordt vervolgd. 

blogverbouwing_1c

Relais du Centre logo Link naar de Kamer van Kookhandel Link naar Relais du Centre Link naar Sjanie's weblog Link naar Euro Toques Link naar Vinologen